Er is geen gebruiker ingelogd

Direct naar:
KBO heeft gelukkig haar 'K' niet laten vallen

KBO heeft gelukkig haar 'K' niet laten vallen

18-5 Peter Denneman spreekt overweging op Algemene Vergadering

De Algemene Vergadering van KBO Noord-Holland, gehouden op 9 mei jl., had een speciaal tintje. KBO Noord-Holland bestaat dit jaar namelijk 60 jaar.
Voorafgaand aan deze Algemene Vergadering sprak Peter Denneman de overweging uit.

 

Voorstellen
De persoon die hier voor u staat is geen pastoor. Wel ben ik 21 jaar pastor geweest in de Montfortparochie in Tilburg. Daarna van 1994 – 2010 mediapastor van het KRO-RKK Mediapastoraat. Vervolgens tot begin april van dit jaar programma-coördinator van Benedictushof, bezinningsoord van Abdij van Egmond. Daarmee moest ik stoppen omdat ik begin november van het vorig jaar tot provinciaal overste van de montfortanen ben gekozen en daar mijn handen vol aan heb. Ik ben dus gewoon: pater! Dat als voorafje!

Gebiedsverkenning
Over enkele dagen is het precies 60 jaar geleden dat diverse RK standsorganisaties ‘de Katholieke Bond voor bejaarden en gepensioneerden in het Bisdom Haarlem’ hebben opgericht. Alle standsorganisaties hebben inmiddels hun RK-identiteit laten vallen. Zij zijn niet de enige. Maar uw organisatie heeft gelukkig haar ‘K ‘ niet laten vallen. Op dat ‘gelukkig’ kom ik nog terug.

De meesten van u zijn van mijn leeftijd, misschien iets jonger of wat ouder. In ieder geval zijn we samen getuigen van ontkerkelijking, sluiten van kerken, parochies die opgaan in grotere en nog grotere verbanden. We zien het zoeken naar spiritualiteit en het bezig zijn met zingevingvragen. We maken mee de toenemende individualisering, maar ook het zoeken naar nieuwe vormen van samen zijn. We zien de hang naar rationalisering, maar ook behoefte aan mystiek, het verscherpen van kerkelijke regels tegenover het zoeken naar eigen vormen van geloofsbeleving en het benadrukken van de leer van de kerk tegenover de hang naar religieuze ervaring.

Wat nu met de identiteit van de bond voor ouderen? Toch maar de ‘K’ laten vallen?

Waardering van eigen identiteit
Vergis ik me als ik in het jaarverslag 2011 lees dat bestuur en afdelingen zich verdiepen in de mogelijkheden om tot een herwaardering van hun identiteit te komen? In dit verband noem ik het wederom ter sprake brengen van grote waarden uit de Bijbel zoals medemenselijkheid, rechtvaardigheid, verantwoordelijkheid, ondernemend gedrag, ontwikkeling en inzet van talenten; het organiseren van workshops rond ethische vragen rond ‘Rekbaarheid van het leven’, ‘Als leven een last wordt’; in gespreksgroepen bezint men zich over allerlei vragen over geloven, over God..

Over geloven gesproken.
Geloven is bij lange na niet meer ‘het op gezag van anderen aannemen van waarheden’. Voor menigeen is het dat ook nooit geweest. U en ik hebben vroeg of laat ontdekt dat geloven met hart en ziel te maken heeft. Geloven heeft met mijn hebben en houden van doen. Met leven, met open staan voor het goddelijke in het menselijke en het menselijke in het goddelijke. Geloven, het heeft te maken met vergeven en verzoenen, aanvaarden van het leven, van zoals ik ben, ben geworden,
met breuken en littekens, opgedaan in het leven. Maar weten dat ik als persoon nooit samenval met die breuken en littekens.

Over God gesproken.
‘Geloven in God’ gaat in de Bijbel meer dan eens gepaard met vragen, twijfels, onzekerheden over het wie en wat van God én de mens.
Als de Bijbel over God spreekt, gaat het over een Stem die roept om mededogen en betrokkenheid.
Helaas kan menigeen God nog steeds niet anders denken en zien als een almachtige grootheid die zich niets aantrekt van de noodkreten van wie lijden onder honger, geweld, uitbuiting, misbruik.
Het kan daarom niet vaak genoeg gezegd worden dat, de grootheid van God is de grootheid van mildheid, zachtmoedigheid, mededogen, vergeving, waardering.
Anders gezegd: God breekt door als er een ruimte en mentaliteit ontstaat die verschilt van het gehaaste, het wringerige, wispelturige, mannetjesputterij; die verschilt van het streven naar macht en aanzien.

In de Bijbel lezen we dat bij de doop van Jezus de Stem klinkt: ‘jij bent mijn Zoon, mijn veelgeliefde; je bent mij een vreugde’ Deze woorden zullen Jezus voortaan begeleiden. Hij put er moed en kracht uit. Hij wordt gedragen door de melodie die hem zegt: ‘ik neem je bij de hand, ik maak je een man naar mijn hart, je bent iemand in mijn ogen, ik ben blij dat je er bent’.
Zoals een liefdesverklaring krijgen deze woorden een lange echo in Jezus. Zij zullen hem bemoedigen, bevestigen, troostend bijblijven en dragen.

In de ogen van Jezus kan ieder mens iets met God hebben, naar God luisteren, met God op weg gaan.
Anders gezegd: ieder kan en mag leven in en vanuit de ruimte van genegenheid, barmhartigheid, vergevingsgezindheid, mededogen, trouw, solidariteit.
Daaraan denkt Jezus als hij het over God heeft. Dan staat hem voor ogen:
een sfeer, een klimaat, een ruimte waarin geen angst heerst, geen dreiging, geen bedreiging.
God heeft volgens hem te maken met iets creatiefs, met licht, adem, ruimte van leven, vrijheid. Het meest kostbare van mensen is volgens Jezus dat ze in die ruimte mogen leven, hoe lelijk, gerimpeld, niet intelligent, arm, werkloos, van geringe komaf, vreemdeling ze ook zijn.
Ja, u en ik, elk mens kan iets met God hebben, met die ruimte van genegenheid, die sfeer van barmhartigheid. En dat alleen al maakt u en mij, ieder mens waardevol,
Ligt daarin niet de zin van het leven? Het mogen méédoen met liefhebben, vergeven, opbeuren, troosten, elkaar tot vrije mensen maken?.

De oproep van Jezus: ‘tracht te zijn bij God’ (Luc.12,21) gaat over deze wereld van vrijgevigheid en mildheid, een wereld waarin de een de ander draagt, een ruimte waarin kan worden gegeven en ontvangen.
Jezus is bang dat we op een lager niveau gaan zitten, dat onze horizon niet verder reikt dan eten en drinken, rijkdom en bezit, carrière en macht. Dat gevaar bedreigt zowel rijken als armen. Een rijke denkt nogal gemakkelijk dat hij iemand is op grond van zijn bezit. Een arme heeft al snel het gevoel dat hij een nul is. Jezus wil de rijke bevrijden die zich over zijn buik streelt, en de arme die in de spiegel alleen een nietsnut meent te zien.
Echt leven ofwel het Rijk van God begint, als wij de menswaardigheid van onszelf én van anderen ontdekken, als we gaan beseffen dat diepe levensvreugde pas ontstaat in de ruimte van mededogen, mildheid en vrijheid.

Terug naar de ‘k’ van KBO
Ik zou nog terugkomen op de ‘k’ van uw bond. En dat ik daarmee gelukkig ben.
Katholiek.
Ik heb nog niets gezegd over de R.K. Kerk, paus, bisschoppen. Niets over leergezag en kerkelijke wetten. Daarover zeg ik nu ook niets. Want dat is enkel buitenkant, vorm, organisatie van de ‘k’. En dus tweederangs..
Mij gaat het allereerst om de essentie, om de kern van de ‘k’, en dat is.
uw, mijn geloof in een levende God! Dat heeft met de binnenkant van leven doen,
Laat dat in Gods naam niet verpieteren! Maak er werk van. Gun u ruimte en tijd om daarmee bezig te zijn. Echt, het geeft glans aan uw leven, en meer dan dat!
Het maakt u fier en zelfbewust, het maakt u tot een héél mens!.

Prijs u gelukkig dat er een KBO is. die haar identiteit, de ‘k ‘ in 2012 gewoon behoudt
en die u naast belangenbehartiging, het organiseren van allerlei contacten, het ontwikkelen van talenten, ook de mogelijkheid biedt hart en ziel op peil te houden!

Ten slotte
Ik vertelde u al dat ik gewoon pater ben. Geen pastoor, dat is iemand die van bovenaf wordt benoemd. Ik ben pater provinciaal, van onderop gekozen. Dat maakt mij vrij van wie dan ook. Maar vrij, dat bent u als gedoopte ook! U bent als een vrij mens geschapen. Wat o.a. inhoudt dat u voor eigen zielenheil (als ik het zo noemen mag) zelf verantwoordelijk bent en blijft.. God heeft u aangesproken en zich in u uitgesproken.

In dit verband hoor ik graag een lied van Huub Oosterhuis. Hij maakte ‘t naar een tekst uit het Oud Testamentisch boek Deuteronomium: Het is het lied van Mozes
en het luidt:
Die mij droeg op adelaarsvleugels
Die mij hebt geworpen in de ruimte
en als ik krijsend viel mij ondervangen met uw wieken
en weer opgegooid
totdat ik vliegen kon op eigen kracht.

Ja, het is mijn diepste overtuiging
dat God er is voor u en voor mij, altijd.
Hij is er die ons draagt op adelaarsvleugels.

Dank. Van harte proficiat met uw 60-jarig jubileum.

Peter J. Denneman smm

terug naar overzicht