Er is geen gebruiker ingelogd

Direct naar:
Column

Column

Ga direct naar:
Mary van der Horden: Leven na de pensioendatum
Francisca Buur: Over sneeuw en konijnen
Francisca Buur: Laat 2021 een gewoon jaar worden
Richard de Vos stopt met helpdesk ledenadministratie van de KBO
Ben Plasmeijer: Een GROTE PLUIM voor de zorg
Wie ontmoet ik nu nog
Trudy de Kruijf: Veiligheid, een zeer breed begrip
Francisca Buur: Aanvraag bij de Wmo? Vraag hulp van een cliëntondersteuner
Mary van der Horden: “Ik kan het zelf!”
Gastcolumn: Babbeltruc in een flatgebouw
Rea Ruppert: Een dynamische zomer!
Wim Verhoeven: Het Sprookje van de 100-jarigen
Marianne Castien-van Eijk: Vreemd "bezoek"
Agaath Vermast: Een beetje Dom
Alle columns die u eerder heeft kunnen lezen op onze website vindt u hier

Het leven heeft veel te bieden na de pensioendatum

Deze tijd tijdens de pandemie geeft veel beperkingen. Maar is het glas half vol of half leeg? We worden steeds ouder. Dat is goed nieuws, gezondheid is belangrijk, maar velen van ons moeten leven met steeds een kwaaltje erbij. Dat blijkt geen beperkingen te geven in het geluksgevoel, geven onderzoeken aan. De gezondheidszorg is in Nederland toegankelijk en van goede kwaliteit. Zelf kunnen we veel doen om het lichaam mobiel te houden en de geest scherp.

Blijf bewegen
Erik Scherder promoot het zoveel hij kan: blijf bewegen. Goed voor het lijf en goed voor de geest. Als je weinig beweegt worden de spieren stijver en minder sterk. Bewegen is goed voor de bloedcirculatie, het uithoudingsvermogen en het slaapritme. Dus blijven lopen en fietsen, de trap nemen i.p.v. de lift. Sporten op een lager tempo is ook belangrijk.

Blijf doelen stellen
Voor senioren die geen deel meer nemen aan het arbeidsproces, zijn er andere doelen te stellen. Een hobby waar vroeger minder tijd voor was, kan nu een belangrijke bezigheid worden. Misschien toch nog een studie? Of lid worden van een natuurvereniging of wandelclubs begeleiden met informatie over de natuur. Vrijwilligerswerk is heel dankbaar werk, taaltrainingen geven aan migranten of senioren helpen met ingewikkelde brieven of belastingen. Eindelijk veel meer kunnen lezen dan vroeger, meer tijd voor de kleinkinderen en straks misschien weer op reis?

Geef vrienden en kennissen aandacht
Sociale contacten zijn heel belangrijk. Het is goed om plezierige en minder plezierige ervaringen met anderen te delen. Alleen zijn hoeft niet te betekenen dat je eenzaam bent. Eenzaam ben je als je je gevoelens niet kunt delen. Straks weer samen naar het museum, bioscoop of stedentrip. Of lid worden van een vereniging waar je nieuwe mensen ontmoet.

Zorg voor iemand of een huisdier
Zorgen voor een ander of voor een huisdier is gezond. Het afweersysteem wordt er beter van. Bovendien geeft het structuur aan het leven. Denk aan vrijwilligerswerk, extra oppassen op de kleinkinderen of iets leuks gaan doen met iemand die daar hulp bij nodig heeft. Een huisdier kan daartoe bijdragen. Het voordeel van een hond is, dat je een paar keer per dag naar buiten moet.

Lach en maak plezier
Lachen is gezond. Het beperkt de aanmaak van stresshormonen, kan de bloeddruk verlagen en is goed voor het hart. Probeer dus veel te lachen en plezier in het leven te hebben. Lachen hoeft zeker niet op een laag pitje gezet te worden.

Slaap genoeg
Zijn er slaapproblemen? Slaap je bijvoorbeeld lichter en korter? Je bent niet de enige. Het is normaal dat het slaappatroon verandert als je ouder wordt. Soms kan het lijken alsof je de hele nacht niet slaapt. Het gevolg is dat je overdag erg moe bent en nergens toe komt. Dat kan gezondheidsklachten tot gevolg hebben. Er zijn tips om beter te slapen. Nu is een avondwandeling even niet aan de orde, maar het beeldscherm op tijd uit werkt ook goed.

Geniet van de kleine dingen
Een spreuk zegt: streef ernaar om dingen te waarderen die je hebt, voordat de tijd dwingt de dingen te waarderen die je ooit had. Er is zoveel om van te genieten. De natuur, een gezonde maaltijd, verse bloemen in huis, muziek waar je graag naar luistert, een favoriet TV programma. Genieten helpt ook tegen teveel stresshormonen. Dus geniet met volle teugen.

Eet gezond en drink matig
We weten het, eten zonder te veel vetten en suikers zijn gezond. Een gebakje of een glas wijn op zijn tijd kan best, maar overmaat schaadt. Bewerkt voedsel is minder gezond, het is vaak te zout, dat geldt voor kant-en-klare sauzen en maaltijden die je even snel in de magnetron verwarmt. Verse groente, vette vis, peulvruchten, zaden en noten hebben de voorkeur.

Blijf eigenwijs
Weet wat je wilt. Laat mensen niet over je grenzen gaan. Heb vertrouwen in jezelf. Je mening uiten is belangrijk. Je kunt het onmogelijk met iedereen eens zijn.

Blijf nieuwsgierig
Kleine kinderen leren dankzij hun nieuwsgierigheid. Maar volwassenen zeker ook. De kleinkinderen kunnen daar een rol in spelen. Luister naar hun verhalen en vraag door. Laat zien dat je begrijpt waar ze het over hebben Vertel over je eigen ervaringen toen je dezelfde leeftijd had en vertel hoe je geleerd hebt zaken aan te pakken en op te lossen. Wijsheid komt met de jaren en dat mogen ze weten.

Bron: IkWoonLeefZorg Rabobank

MvdH

Terug naar boven

Over sneeuw en konijnen

Heel Nederland is in rep en roer. Nu niet om de corona-epidemie, maar omdat de ‘Siberische Beer’ heeft toegeslagen in ons land. Heel veel sneeuw, kou en nog meer wind zorgt voor veel overlast. Maar ook voor mooie taferelen met kinderen op de slee, mensen op de langlauflatten en gewoon mooie plaatjes van de natuur. Het KNMI geeft code rood en code oranje en we worden geadviseerd om niet de weg op te gaan. Na al die jaren van ‘kwakkelwinters’ is dat wel weer even wennen.

We kennen in Nederland natuurlijk best strenge winters. In 2010 was het flink koud met -15°C. En daarvoor hebben we toch ook wel een paar goede winters gekend met af en toe zelfs een 11-stedentocht.

Maar zoals de winter van 1941-1942 zijn er niet veel… In januari 1942 zijn er temperaturen gemeten van wel -20˚ tot -25˚C, heb ik uit overleveringen vernomen.

En aan het begin van die koude winter is mijn moeder geboren. In de kraamkliniek in Haarlem. Haar moeder, mijn oma, moest in de kliniek blijven door (niet al te ernstige) complicaties bij de bevalling. Dat had zij goed bekeken! Lag zij fijn met die extreme kou in dat heerlijke warme hospitaal! Het was tenslotte oorlogstijd en lang niet iedereen had voldoende brandstof.
Maar de baby, Fietje, mocht niet blijven omdat haar moeder geen voeding voor haar had. Fietje werd verzorgd door hààr oma en een ongetrouwde tante. Elke dag sjouwden die dames de kinderwagen met Fietje warm ingebakerd, over de sneeuwhopen door Haarlem naar de kraamkliniek. Zo kon mijn oma toch haar kindje zien.

Mijn opa had ondertussen ook profijt van het verblijf van zijn echtgenote in de kraamkliniek. Hij hield namelijk konijnen op het plaatsje achter het huisje in de Korte Lakenstraat. Maar nu met die kou… De konijnen werden naar binnen gehaald en met hok en al in de huiskamer geplant. Lekker warm.
Gelukkig wist zijn vrouw van niets. Want zij was erg netjes op haar spulletjes: 2 keer per dag kroop zij op haar knieën met stoffer en blik over de kokosmatten en werden de meubels afgestoft en opgewreven.

Toen mijn oma eindelijk uit de kraamkliniek ontslagen was, verbleven zij en de baby nog een aantal weken bij haar moeder om aan te sterken. Elke dag mocht zij iets verder wandelen. En al snel kwam de dag dat zij ver genoeg kon lopen om haar huisje te bezoeken. Och, daar had zij toch wel naar verlangd, even zien hoe de boel er bij stond.
Kunt u zich haar gezicht voorstellen toen zij de konijnenhokken zag staan, midden in haar mooie huiskamertje? Opa kreeg de volle laag en zijn konijnen hebben daarna nooit meer binnen gestaan… de arme dieren.

Francisca Buur
Stafmedewerker KBO-NH

(Deze column is eerder verschenen op deze website. Wilt u ook eens een column schrijven voor onze website? Neemt u dan contact op met Francisca Buur, info@kbonoordholland.nl voor meer informatie)

Terug naar boven

Laat 2021 een gewoon jaar worden

Om deze column maar eens met een zin te beginnen die inmiddels bijna een cliché is geworden:
Wat was 2020 toch een raar jaar…

En voor velen van ons ook een moeilijk jaar. Een jaar waarin bijna niets kon maar waarin nieuwe initiatieven zijn bedacht waardoor we elkaar toch nabij kunnen zijn.

Dierbaren konden, en kunnen, we niet van dichtbij ontmoeten en omhelzen. Maar er wordt wel zoveel mogelijk geprobeerd om elkaar toch te zien. Vanachter (tuin)hekken, ramen, ‘spuugschermen’ en zelfs vanaf hoogwerkers wordt contact gelegd. Om te laten weten dat we aan elkaar denken en elkaar missen.
Mensen van wie je het niet zo snel verwacht, worden een kei in videobellen via Skype of FaceTime. Zo blijven we met elkaar in contact en houden we elkaar op de hoogte van elkaars dagelijks leven. Al is dat leven nu toch wel een beetje saai geworden.
Kleinkinderen maken stoepkrijttekeningen voor opa en oma of staan hen voor een raam of onder een balkon via de smartphone te vertellen over de laatste avonturen. Zo nabij en toch veraf; het raakt je.

Voor sommigen van ons is het gemis permanent geworden. We zijn dierbaren of bekenden verloren. Afscheid nemen, getroost worden en andere nabestaanden troosten, was vaak niet eens mogelijk. En dat maakt het verdriet alleen maar groter. Laten weten dat we aan elkaar denken door een belletje, een kaartje of een brief is nu zo belangrijk.

Naast al dat persoonlijke leed, lijkt het bijna banaal. Maar toch blijkt het voor zoveel mensen zo belangrijk. De ‘gewone’ dingen die het leven leuk en luchtig maken, stonden ook stil. Geen etentjes met vrienden, geen uitstapjes naar een leuke stad om te winkelen, geen vakanties in het buitenland enzovoort.

Dus ook geen gezellige bijeenkomsten van de KBO. Dat wordt niet alleen door de leden gemist, maar zeker ook door de vrijwilligers. En die vrijwilligers blijken inventieve mensen. Massaal werden er kaarten verstuurd naar leden, werden er bloemen, plantjes of iets lekkers rondgebracht bij hen die echt een hart onder de riem nodig hadden. Eén KBO heeft het zelfs voor elkaar gekregen dat de traditionele kerstviering werd uitgezonden op de lokale tv-zender!

En nu is het nieuwe jaar begonnen. Laten we hopen dat we dit jaar weer snel terug kunnen naar het normale normaal. Dat we elkaar weer kunnen begroeten, kunnen aankijken en zien dat we elkaar toelachen. Dat we elkaar weer de hand kunnen schudden en samen kunnen kaarten, biljarten of bingoën.
Laten we er gewoon van uitgaan dat dat allemaal weer kan in de loop van dit nieuwe jaar.
Ja, laat 2021 een gewoon jaar worden!

Francisca Buur
stafmedewerker KBO-NH

Terug naar boven 

Richard de Vos stopt met helpdesk ledenadministratie van de KBO

“Ik heb genoten van de vele contacten”

Hij is nog heel even helpdesk, vraagbaak, en waker over een deugdelijke ledenadministratie bij de KBO.

Nog heel even?
Ja, want Richard de Vos (83) stopt met zijn vrijwilligerswerk voor KBO Noord-Holland.

”Dit is het goede moment om er een eind aan te breien”, zegt hij. “Er komen niet zoveel vragen meer op me af. De meeste ledenadministrateurs bij de afdelingen weten goed wat ze moeten doen. Als het nodig is, werken ze zelf nieuwe mensen in.”

Richard is sinds jaren steun en toeverlaat bij problemen met de ledenadministratie. Hij heeft programma’s getest waarmee het ledenbestand vastgelegd kan worden. Hij heeft ledenadministrateurs bij de afdelingen les gegeven om de nieuwe programma’s onder de knie te krijgen. Hij is altijd bereikbaar voor vragen.

Hij vindt dat hij geluk heeft gehad in zijn leven.

Richard de Vos: “Ik ben van huis uit elektromonteur, maar bij Hoogovens heb ik de kans gekregen om mijzelf verder te ontwikkelen. Dankzij verschillende opleidingen en cursussen ben ik uiteindelijk afgezwaaid als rayonchef van de elektrotechnische en mechanische dienst in de koudband/vertinnerij. Nu zou dat niet meer kunnen, maar toen was dat mogelijk. Dat was genieten.”

‘Verder groeien’ was ook het devies toen hij zo’n jaar of twintig geleden werd ingeschakeld om – samen met anderen - een goede ledenadministratie op poten te zetten voor KBO Noord-Holland. Pionierswerk was het, in het begin. Henk Steenhart, een mede KBO- lid, ontwikkelde een prima programma met Excel, vertelt hij, maar dat ging niet door, omdat iedereen dat programma zou moeten aanschaffen.

Richard: “Daarna hebben we gewerkt met het, door KBO-Brabant ontwikkelde, programma Lea-Senior. Dat werkte decentraal. Elke afdeling kreeg een CD waarop ledenadministrateurs gegevens konden bijhouden. We hebben heel wat kilometers gemaakt in die tijd, want we bezochten overal de afdelingen om de administrateurs wegwijs te maken in het programma. Uiteindelijk moest de informatie via internet naar ‘Haarlem’ worden gestuurd, daar was een speciale procedure voor.”

“Ons kindje”
“Lea-Senior was een beetje ons kindje. Je had heel veel contacten. We hadden zelf bijgedragen aan de ontwikkeling. Ik vond het leuk werk om mensen duidelijk te maken wat de beste aanpak was.”

De behoefte aan een meer centrale werkwijze leidde er toe dat rond 2013 werd gekozen voor een nieuw programma: KBOLeden.
“Richard: “We hebben daar enorm veel werk aan gehad, want alle gegevens moesten via een bepaalde sleutel omgezet worden van Lea-Senior naar KBOLeden. Eerst werden alle gegevens omgezet naar een testversie en na een foutcontrole naar de zogenaamde productie.
Met KBOLeden ben ik vooral vraagbaak voor de administrateurs bij de 73 afdelingen. Je kunt nu inloggen op een centrale computer. Dat lijkt ingewikkelder dan het is, want de meeste administrateurs hebben er geen moeite mee. Het gaat om aanmelding van nieuwe leden, verhuizingen, overlijdensgevallen, mensen die gaan samenwonen, noem maar op. Desgewenst kunnen de provinciale bonden en de unie KBO hieruit hun gewenste gegevens, zoals aantal benodigde magazines, (KBO-PCOB) ophalen.
Met het programma Teamviewer ben ik is staat om, desgewenst, met de ledenadministrateur in zijn/haar computer mee te kijken.”

Idealist wil Richard zichzelf niet noemen, maar hij is, naast zijn werk bij Hoogovens, wel altijd idealistisch bezig geweest.
“Ik heb altijd wel in één of andere vorm van vrijwilligerswerk gezeten. Toen ik een jaar of 16 was, ben ik leider geweest in een speeltuin. Je had toen nog katholieke en protestante speeltuinen. Ik heb geholpen bij de oprichting van een zwemvereniging en ik heb in oudercomités gezeten.
Negen jaar heb ik in het bestuur gezeten van de KBO-afdeling Heerhugowaard Noord. Mijn vrouw en ik wonen met groot plezier in ‘De Noord’. Dat hoort bij Heerhugowaard, maar het is een dorp op zich. De mensen kennen elkaar. Ze helpen elkaar. De contacten zijn plezierig.”

Hartelijk
“Ik ervaar die hartelijkheid momenteel nog meer dan anders, want ik ben wat minder mobiel. Na een operatie aan mijn rug ben ik gevallen en heb ik mijn heup gebroken.

Dat hij stopt met de ledenadministratie van de KBO wil trouwens niet zeggen dat hij het helemaal rustig aan gaat doen.
Richard de Vos: “Filmen is altijd een grote hobby van me geweest. Ik heb hier in Heerhugowaard meegewerkt aan de oprichting van een filmclub. We hebben met de lokale omroep plaatselijke tv- uitzendingen verzorgd. Ik was als cameraman betrokken bij theateropnamen. We leggen bijvoorbeeld uitvoeringen vast van lokale musicalverenigingen.”

Als Rotterdamse jongen was het zijn keuze om elektromonteur te worden, maar, zegt hij: “Als ik later was geboren, was ik graag filmer geworden.”
”Ik vind dat ik op mijn leeftijd bepaalde dingen moet afbouwen, zoals mijn activiteiten voor de KBO, maar helemaal werkloos ben ik niet. Vanwege de huidige coronatijd heeft de pastoor me gevraagd mee te werken aan het filmen van gebedsdiensten. Ook hebben we met een wat grotere groep kerkdiensten gestreamed, zodat mensen er thuis naar kunnen kijken. Nu maar een beperkt aantal mensen de kerkdiensten kan bijwonen, is dat streamen een uitkomst dus daar gaan we nog mee door.

Ik ben daarnaast ook nog vrijwilliger bij de videoafdeling van Reigersdaal, een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking.
“Ik heb genoten van mijn werk voor de KBO, maar deze activiteiten vind ik ook leuk. Ik ga me zeker niet vervelen.”

Wilt u reageren n.a.v. dit artikel, stuurt u dan een e-mail naar info@kbonoordholland.nl

Terug naar boven

Tekst: Hein Dik

 


Richard de Vos

 

Een GROTE PLUIM voor de zorg

Ik wil graag een grote pluim geven aan alle verzorgers in ons land. Van thuiszorg tot specialisten. Snel handelen en kundig werken heeft mijn leven gered.

Ik ben een grote, sterke en zelfstandige man die altijd zijn eigen boontjes kon doppen. Ik sta positief in het leven, ben enthousiast en zeer actief als vrijwilliger bij meerdere organisaties, altijd bereid om een hand toe te steken.
Maar eind juli voelde ik mij in ene hondsberoerd, had totaal geen eetlust en energie. Huisarts gebeld, deze ondernam direct actie en dezelfde middag al een bezoek bij een specialist. Opgenomen in het ziekenhuis, scans en onderzoeken.
Er zat een blokkade bij mijn galwegen. Na meerdere ingrepen bleken er complicaties te zijn. Ik werd zieker en zieker. Uiteindelijk na meerdere ingrepen is de blokkade verholpen.

Vanwege de coronamaatregelen mocht ik slecht 1 persoon per keer aan mijn bed ontvangen, wat een drama. Gelukkig sleepten de zorgmedewerkers (schoonmaak, catering, verpleging, artsen) mij er mentaal doorheen met hun warme belangstelling en verzorging. Ik voelde mij in veilige handen.

Nu ben ik weer thuis, wat heerlijk is maar helaas moet de oorzaak van de blokkade nog operatief verwijderd worden. Maar ook hier ga ik weer positief in!

Wat betreft de zorg……we hebben het HEEL GOED voor elkaar in Nederland. Dat mag wel eens gezegd worden.

Ben Plasmeijer
voorzitter KBO De Kwakel


Wilt u reageren naar aanleiding van deze column, stuurt u dan een e-mail naar ons secretariaat: info@kbonoordholland.nl

Terug naar boven

Wie ontmoet ik nu nog?

Ik neem regelmatig contact op met een oud vrijwilliger van de organisatie waar ik vroeger gewerkt heb. Voorheen ging ik langs en dronken we koffie of ik nodigde haar uit bij mij thuis voor een lunch. Doordat ze slechter loopt, komt ze haar huis praktisch niet meer uit. En nu is er de Corona crisis.

De boodschappen zijn goed geregeld, deze worden voor de deur gezet, een korte groet en dat was het. Ik heb regelmatig telefonisch contact, de eenzaamheid is heel groot. Ook het verdriet dat ze voor niemand nog iets kan betekenen, ze kan niets meer, is haar mening. Zingeving is er niet meer.

Ze had de regie over haar eigen leven, ze creëerde een inspirerende omgeving waarin ze veel vrijwilligerswerk deed, reisde en besteedde tijd aan cultuur. Ze had een sterk netwerk, ze investeerde in familie, vrienden en kennissen. Maar dan komt er een tijd, dat er steeds een kwaaltje bijkomt en er geen meer afgaat. Dat veel mensen in je directe omgeving overlijden of dat zij zo oud zijn, dat ze ook niet meer op bezoek kunnen komen. En dan word je wereld klein, heel klein.

Ze kijkt veel terug op haar leven. Ze heeft een goed leven gehad, ze is wel twee keer weduwe geworden, maar familie heeft dat goed opgevangen. Ze had graag kinderen gehad, neefjes en nichtjes heeft ze kunnen verwennen en dat heeft het gemis goed gemaakt.

Ik probeer me voor te stellen hoe het is als je bijna 90 jaar bent en je ligt ’s nachts alleen in bed, met vreselijke pijn in je rug, niet kunnen slapen, er steeds uit moeten voor een toiletbezoek. Hoeveel van die nachten moeten er nog komen? De eenzaamheid neemt toe, het gemis aan contacten, de teleurstelling dat ze er zelf niets aan kan veranderen. Welke verwachtingen mag ze nog koesteren? Het leven doet er niet meer toe.

Ik kan een luisterend oor bieden. Dat is een schrale troost.

MvdH
Mei20


Terug naar boven

Door Trudy de Kruijf, Portefeuille Veiligheid

Veiligheid: een zeer breed begrip.

Belangrijk in een mensenleven is het gevoel van veiligheid. Je veilig voelen op straat, en het allerbelangrijkst, in je eigen huis. Het begrip is voor iedereen anders. De ene mens voelt zich in het donker op straat veilig en de ander is dan angstig.

Hetzelfde betreft de gevoelens van veiligheid in de eigen woning. De een voelt zich pas veilig als alle deuren en ramen op slot zijn en voor de ander is alleen de achterdeur al voldoende.

Maar er is meer dan je veilig voelen. Veiligheid is ook je woonomgeving veilig maken. Het plaatsen van brandmelders, goedgekeurde sloten op deuren, bovenlichten voorzien van een ijzeren stang.
Buiten de woning: het niet laten rondslingeren van een ladder. Zorg dat, als je een plat dak hebt, het niet kinderlijk eenvoudig is om daar op te klimmen door b.v. een rolemmer naast de bijkeuken te plaatsen.

Er wordt nu ook heel veel publiciteit gegeven aan digitale veiligheid. Opletten op e-mails. Nooit je inloggegevens en je wachtwoorden doorgeven als daar via e-mail om wordt gevraagd.

Over bovenstaande items kan voorlichting worden gegeven. Dat kan bij de lokale KBO verenigingen door het organiseren van informatiebijeenkomsten. Maar dat kan ook voor onze leden persoonlijk.

Veiligheidsadviseurs kunnen op verzoek bij leden langs komen om samen de woning te bekijken op onveilige situaties en het geven van adviezen. Samen met de veiligheidsadviseur kijkt u wat er verbeterd kan worden aan, bijvoorbeeld, hang en sluitwerk. Maar ook wordt er gekeken of er geen val-gevaarlijke situaties bestaan in huis.

Wilt u graag een bezoek van een veiligheidsadviseur, neemt u dan contact op met de ledenservice van KBO-PCOB: Tel. 030 – 3400 655 (bereikbaar op maandag, dinsdag en donderdag, 10.00 tot 13.00 uur)

Trudy de Kruijf
Portefeuille Veiligheid

Wilt u reageren naar aanleiding van deze column, stuurt u dan een e-mail naar ons secretariaat: info@kbonoordholland.nl

Terug naar boven

Door Francisca Buur, stafmedewerker


Aanvraag bij de Wmo? Vraag hulp van een cliëntondersteuner

Meneer (80) en mevrouw (78) wonen al bijna 50 jaar naar volle tevredenheid in een eengezinswoning die zij huren. Ze worden nu wat ouder en vooral mevrouw ondervindt steeds meer problemen met lopen. Daarom maakt zij gebruik van een rollator.

De woning heeft alleen wel een heel hoge entree. De drempel bij de voordeur is 23 cm hoog. Dat is erg lastig met de rollator. Het echtpaar besluit daarom bij de woningbouwvereniging na te vragen of het tuinpad verhoogd kan worden om de woning meer toegankelijk te maken. Helaas zijn dergelijke aanpassingen voor rekening van de bewoners zelf, maar meneer en mevrouw krijgen het advies het via de Wmo te proberen. Er werd dus een afspraak gemaakt met de Wmo-consulente van de gemeente.

Zelfstandig als het echtpaar is, vragen zij geen hulp van de kinderen of van een cliëntondersteuner. Deze laatste wordt ook niet aangeboden door de gemeente wanneer de aanvraag wordt gedaan. Terwijl een gemeente wel de verplichting heeft cliëntondersteuning aan te bieden.

De consulente van de gemeente stelde, direct bij binnenkomst, dat mevrouw geen aanspraak kon maken op een traplift. Het echtpaar zou dan maar moeten verhuizen. Mevrouw reageerde hierop nogal verrast. Hiervoor had zij toch geen aanvraag ingediend. Zij heeft ook nog helemaal geen traplift nodig. Ze gebruikt de trap juist nog veel om in beweging te blijven wanneer zij niet naar buiten kan. Het echtpaar voelde zich door de consulente direct op zijn plaats gezet en kreeg meteen al een negatief gevoel over het gesprek.
De consulente begon over andere hulpmiddelen als steunen in toilet en douche. Het echtpaar had hier zelf al voor gezorgd en deze zijn op de nodige plaatsen in huis aangebracht. De consulente vond dat uitstekend en voegde eraan toe dat het echtpaar dat toch niet vergoed had gekregen vanuit de Wmo.

Uiteindelijk kwam het gesprek dan toch op de aanvraag voor de drempelaanpassing. De consulente verwachtte niet dat deze aanvraag zou worden toegewezen. Mocht de aanvraag wel worden toegewezen dan moest men rekening houden met de eigen bijdrage. De consulente vergat hierbij te vermelden dat deze bijdrage stopt wanneer de kostprijs van het product is voldaan.

Meneer gaf aan dat zij een invalidenparkeerkaart hebben aangevraagd. Zij hebben voor de aanvraag al €58,-- betaald. Dat was jammer meende de consulente. Zij verwachte niet dat mevrouw de invalidenkaart zou krijgen omdat zij zelf niet de bestuurder is.
De consulente had wel een tip: Meneer kan mevrouw afzetten op de plaats waar zij moeten zijn, en vervolgens de auto elders parkeren. Mevrouw moet dan ‘even’ wachten op meneer. Wanneer het echtpaar een stad zou willen bezoeken, kan mevrouw een booster huren. Waar dit dan mogelijk is en of dat apparaat bij de parkeergarage wordt aangeboden, wist de consulente helaas niet te vertellen.

Het echtpaar heeft het gesprek als zeer negatief ervaren. De Wmo-consulente stelde zich zeer zakelijk op en meneer en mevrouw kregen sterk het gevoel niet voor vol te worden aangezien.

Een (onafhankelijke) cliëntondersteuner of ouderenadviseur van KBO of PCOB Noord-Holland had het echtpaar kunnen ondersteunen bij de aanvraag en het gesprek met de Wmo-consulent. Dan waren meneer en mevrouw waarschijnlijk beter beslagen ten ijs gekomen en hadden zij het gesprek misschien minder negatief ervaren.

Overigens hebben zij de aanvraag ingetrokken en besloten om zelf een oprijplaat aan te schaffen voor de voordeur. De schoonzoon heeft dit keurig, tegen minimale kosten, in orde gebracht. Ook de invalidenparkeerkaart heeft mevrouw gekregen omdat zij, naast verminderede mobiliteit ook andere klachten heeft. Daar heeft de Wmo-consulente niet naar gevraagd…

Wilt u de hulp inroepen van een cliëntondersteuner of ouderenadviseur? Informeert u dan bij uw lokale KBO vereniging.

KBO-NH organiseert regelmatig een opleiding voor nieuwe cliëntondersteuners. Bent u geïnteresseerd? Klikt u dan hier of neem contact op met Francisca Buur van KBO-NH: info@kbonoordholland.nl

Francisca Buur
stafmedewerker

Terug naar boven


Door Mary van der Horden

“Ik kan het zelf!”

Hoe vaak hebben we dat van onze kinderen gehoord? Wachten omdat ze zelf een jas willen dichtknopen of veters strikken.
Ik heb dat gevoel ook bij sommige senioren. Bij het ouder worden kunnen gezondheid en welzijn afnemen en kwetsbaarheid toenemen. Maar hulp vragen is heel lastig. En natuurlijk: alles wat je zelf kan, moet je ook niet uit handen geven. Maar soms, is het toch handig om hulp te vragen.

Ik had een vergadering in Utrecht waar we onder andere een inleiding zouden krijgen van het RIVM over vroegopsporing van kwetsbaarheid bij senioren.
Terwijl ik op de bus wachtte in een riant bushokje, kwam een vrouw aanlopen. Ze had voor haar leeftijd een ferme stap.
Ze liep naar het overzicht vertrektijden bussen, pakte pen en blocnote en begon te schrijven. Na een tijdje stopte ze de blocnote glimlachend in haar zak. De pen verdween keurig in haar tas, die ze stevig tegen zich aandrukte. Ze knikte naar mij en ging dezelfde weg terug die ze gekomen was.
Op het bankje zaten jongeren met hun gebogen nek en iPhone onder hun neus. De app vertelt hen precies hoe laat de bus komt en of er vertraging te verwachten valt.

Een paar haltes verder.
Mag ik een enkeltje voor de hond? Vraagt een dame op leeftijd in de bus. Ze wil cash betalen, maar dat kan niet, zegt de buschauffeur. Ze mag gratis mee. Vervolgens zegt ze tegen de hond: “zal mama je optillen?”.
De hond keek haar met een schuin kopje aan en reageerde volgens mij met een zucht.
Ik bedacht dat we het al jaren hebben over ‘eenzaamheid’. Alleen zijn, wil niet per definitie zeggen dat je eenzaam bent. Uit onderzoeken blijkt dat er veel mensen zijn die zichzelf eenzaam noemen en dat komt in alle leeftijdsgroepen voor.

Als ik het maandelijkse blad van onze afdeling ontvang, zie ik weer hoe belangrijk deze activiteiten zijn. Er worden bijeenkomsten aangekondigd met informatieve thema’s. De vrijwillige ouderenadviseur (VOA) is daar aanwezig als vraagbaak. Er worden fietstochten, wandelingen, busreizen en culturele uitstapjes aangeboden. Dit alles is laagdrempelig en toegankelijk.
Het geeft een goed gevoel dat het veel genoemde ‘omzien naar elkaar’ hier handen en voeten wordt gegeven.

Mary van der Horden

Terug naar boven 


Babbeltruc in een flatgebouw

Ik heb een uurtje gerust en het raam van mijn slaapkamer op de veiligheidsuithouder gezet. Rond 15:00 uur wordt gebeld aan mijn voordeur. Blijkbaar iemand die de hoofdingang beneden al is gepasseerd, anders had ik het belsignaal van die ingang gehoord en had ik op een schermpje kunnen zien wie zich aanmeldde.
De betrokkene was echter al boven. Ik deed open en zag een jongeman staan die er uitzag als een besteller. Hij vroeg of ik hem kon helpen. Hij had beneden iets in mijn postvak gedaan dat voor een ander bestemd was. Hij vroeg om papier en pen om een notitie te maken. Ik zei dat ik met hem naar beneden zou gaan.

Hij vroeg om een glas water. Ik haalde een glas, zag dat hij in de gang was gaan staan en verwees hem naar buiten en vulde het glas. Hij nam het tot mijn verbazing mee toen we samen naar beneden gingen. Ik had de voordeur op slot gedaan.
Beneden laat hij plotseling het glas op de grond vallen. Het spat in duizend stukjes en hij begint over stoffer en blik. Ik heb er echter genoeg van en zeg dat hij kan opstappen en ga naar boven om een bezem en een blik te halen. Als ik terugga naar beneden doe ik mijn deur weer op slot.
Nadat ik alles heb opgeveegd ga ik weer naar mijn woning op de eerste verdieping. Pas dan bemerk ik eindelijk dat het raam van mijn slaapkamer schijnbaar nog in de door mij gekozen stand staat maar dat de veiligheidsuithouder is uitgeschakeld: het raam kan gewoon helemaal open. Ik besef dat ik door al dat gedoe was afgeleid en dat er ingebroken is.

Dan wordt ik zelf door de 'politie' gebeld. Ik verstond mijn naam. Zij hebben een jongeman aangehouden die een portefeuille met mijn betaalkaart en een creditkaart had. Pas dan realiseer ik me dat die portefeuille uit mijn slaapkamer ontvreemd is. Ik ben dan vanzelfsprekend uit mijn doen en blij met het snelle en succesvolle handelen van de 'politie'. Het eerste dat nu moet gebeuren – zegt de 'politieman' – is het blokkeren van uw bankkaarten. Wij verbinden u meteen door met de bank, zegt hij. Ik word doorverbonden en de blokkering wordt geregeld. Wel vraagt de 'bankemployé' om de pincode van beide kaarten. Nog steeds blij met de snel geboden hulp geef ik zonder nadenken de pincode van mijn bankpas. Van de creditkaart kende ik die niet uit mijn hoofd. De 'employé' vraagt met klem om die code ook te achterhalen en belt mij in de dagen daarna (ook zondag) daarover nog enkele keren over op, zonder goed resultaat. De 'politie' maakt nog enkele vervolgafspraken met mij.

Inmiddels is mij verteld dat als de bank mij om pincodes heeft gevraagd het hele verhaal niet kan kloppen. Ik besef dat ook en bel nu zelf de politie.
Zij weten niets van afspraken met mij. Ik bel de bank en moet horen dat mijn bankpas en creditkaart niet zijn geblokkeerd. Dit gebeurt uiteraard alsnog vlug, maar de bankrekening is al vrijwel leeg inclusief toegestaan 'rood'. Op verschillende plaatsen in Haarlem is geld uit automaten gehaald. De creditkaart waarvan ik de pincode niet wist, heeft de oplichters niets opgeleverd.

Ik werd dus niet gebeld door de politie en ik werd niet doorverbonden met de bank. Alles is op slimme wijze in scene gezet, met mij als slachtoffer omdat ik mij niet had gerealiseerd dat zelfs de bank die al mijn gegevens beheert niet om een pincode mag vragen.

Hierna werd ik nog gebeld door iemand die zei van de klantenservice van de bank te zijn. Toen ik hem duidelijk maakte dat ik het niet vertrouwde en vroeg wat hij mij wilde zeggen werd de verbinding verbroken. Vanzelfsprekende heb ik inmiddels van dit alles aangifte gedaan. Ik hoorde slachtoffer te zijn geworden van een veel toegepaste truc.

De belangrijkste lering die uit het voorgaande kan worden getrokken is:

  • Kijk als gebeld wordt eerst wie voor de deur staat. Indien de persoon u niet bekend is, doe dan niet open.
  • Geef nooit de pincode van uw bankpas of creditkaart, want uw bank vraagt er nooit om. 
  •  Wordt u gebeld door een onbekende, hang op.

    Dit artikel is verschenen in Aandacht, het afdelingsblad van KBO-PCOB Haarlem. De schrijver is onbekend.

Wilt u reageren op dit bericht: info@kbonoordholland.nl

Terug naar boven

Door Rhea Ruppert

Een dynamische zomer!

Zittend op het tuinterras schijnt boven mij de krachtige zon door de bomen met hun jonge groene bladeren die glinsteren van plezier. Ook de struiken om mij heen getuigen van deze prille zomergroei. Daarnaast staat het ranke gras zo hoog dat het bijna omvalt.

Dit is zomerromantiek! Ik wil niets meer doen, alleen maar luieren en kijken naar deze schoonheid in vormen en kleuren. Hierdoor komt er spontaan een mijmering in me op waarin ik me compleet laat meevoeren.
Ik voel dat ik de kans krijg mezelf weer op te laden met dit bijzondere licht na alle zorgen in de winter! Zeg maar gerust dat de zon wijsheid heeft met een bevrijdende invloed na de beknelling in de koude winterruimtes.
Zo komt mijn originele levenskern naar boven, evenzo alles wat onder de aarde naar het intense levenslicht verlangt. Juist deze ervaring op oudere leeftijd geeft nog meer blijdschap dan het eerste geboortelicht, omdat ik me er nu van bewust ben en mijn geest een pauze voor beschouwing schept om een nieuwe impuls te ontvangen.

Maar, zoals het vaak gaat, staat mijn dagelijks tempo niet zomaar stil, want ik moet altijd zo veel. Toch klopt er iets op mijn deur. Deze opendoen is de volgende stap.
Inspiratie op velerlei gebied is er mee verbonden. Ik wil graag opruimen, alles ordenen en genieten van intense kleuren zodat ik me ga hullen in uitbundige stoffen met exotische prints. Ook wil ik vrolijke muziek horen tijdens zomerfeesten in parken en op pleinen, landelijke proeverijen en zangfestivals.

Dus word ik vanzelf opgetild door de zon boven mij. Dat geld voor alle mensen, mits we er voor openstaan, zodat we uit pure blijdschap onze armen en benen eens flink uitslaan in veelsoortige waterplassen en sportieve klimrekken in de natuur.

Echt, het kan allemaal niet op! Beweeg dynamisch, lach en luister, en pluk vooral de dag!


Rhea Ruppert

Wilt u reageren op deze column? Stuurt u dan uw reactie naar info@kbonoordholland.nl  


Terug naar boven

Door Wim Verhoeven

Het Sprookje van de 100-jarigen

In een keizerrijk hier ver vandaan leefde een volk dat van oudsher altijd veel respect had getoond voor oudere mensen. Dit kwam tot uitdrukking door de manier waarop men met elkaar omging. Het was gebruikelijk dat de familie voor de ouderen zorgde. Dit veranderde wel snel met de enorme toename van het aantal mensen boven de 65. Voor de verzorging ging men uiteraard gebruikmaken van robots. Gezellige vriendjes zonder ziel, maar het motto is dat je dat waarschijnlijk niet meer merkt als je zo oud bent.

Het was tot die tijd ook gebruikelijk om iemand, die 100 jaar werd een massief zilveren schoteltje te schenken. Dit werd verzorgd door de regering van het land en hierdoor bracht men de waardering voor die personen tot uitdrukking. Het aantal in deze categorie was echter op een bepaald moment zodanig toegenomen dat er koortsachtig overleg plaatsvond in de regering. De premier van het land ging zelfs naar de keizer terwijl het voor dit soort zaken ongebruikelijk was.

De keizer zei: ‘Wat kosten die zilveren schoteltjes ons eigenlijk per jaar’. De premier boog diep alvorens hij zijn personal assistent raadpleegde en liet weten dat in dat jaar 59.000 geschenken waren uitgedeeld. Dat had wel 2,1 miljoen dollar gekost. De keizer schrok erg en vroeg de politicus een ander systeem te bedenken. Enige tijd later kon de bevolking in de krant lezen dat de regering had besloten de massieve schoteltjes te vervangen door een verzilverd exemplaar. Dat scheelde aanmerkelijk.

Maar dat was niet het einde van het verhaal want het aantal mensen in deze categorie nam alsmaar verder toe. Ook het goedkopere geschenk was op een gegeven moment te duur geworden. Men wilde toch het idee in stand houden en belandde uiteindelijk bij een kopje koffie. Van het zilveren schoteltje tot de koffie was al een hele weg geweest, maar dit leidde niet tot een fundamentele verandering. Een commissie hield zich inmiddels bezig met ethische vraagstukken en boog zich over het kostenplaatje. Het bleek niet zo eenvoudig om op dit gebied wetten te maken. Iemand stelde voor dat gezonde mensen vroegtijdig gingen nadenken of hun leven voltooid was. De staat zou ze dan helpen om de wens naar het einde te vervullen. Een ander kwam met een limiet voor medische behandeling van ouderen. Wanneer moet je stoppen. Men stelde dat de medische zorg zonder duidelijke richtlijnen onbetaalbaar zou worden. Ook het inzetten van meer robots in de zorg leidde niet tot de gewenst kostenreductie door de toename van de zorgvragers.

Veel ouderen waren echter topfit en uit onderzoek bleek dat zij ook op latere leeftijd hun steentje waren gaan bijdragen. Zij hielpen in buurten waar dat mogelijk was en inmiddels maakten ook steeds meer organisaties gebruik van hun denkkracht. De enorme levenservaring bleek goed bruikbaar te zijn. Doordat ze steeds gezonder werden ontstonden er ook sportclubs, waar mensen op leeftijd behoorlijke prestaties leverden. Kortom door de economisch factor die ze inmiddels waren geworden droegen ze enorm bij aan de kosten van de vergrijzing. Velen leefden nog lang en gelukkig !

Wim Verhoeven

Wilt u reageren op deze column? Stuurt u uw reactie naar info@kbonoordholland.nl

Terug naar boven

Door Marianne Castien-van Eijk, Ouderenadviseur Velsen

Wat men mij als ouderenadviseur vertelt!

Vreemd “bezoek”

Een mevrouw die ik bezocht vertelde, dat in haar straat, twee vreemde vrouwen hadden aangebeld bij haar buurvrouw, met de dwingende vraag: “U hebt zeker wel ónze brief van de Thuiszorg ontvangen?“. Nee dus!! Deze buurvrouw wist van niets en vóórdat zij ook maar iets kon ontkennen, stonden de twee vreemde vrouwen al in haar gang en duwde haar naar binnen. Want er ”moest gesproken worden over de thuishulp”!

U begrijpt het misschien al, deze twee vreemde vrouwen waren helemaal niet van de thuiszorg en hadden ook nóóit een brief gestuurd. Nádat ze naar binnen waren gegaan, is er toch stiekem nog een andere vreemde vrouw binnengekomen (de voordeur was niet helemaal goed dicht gedaan!) en deze laatste vrouw heeft alles boven overhoop gehaald en de gouden spullen meegenomen en is weer stiekem vertrokken!
Na een poosje vertrokken die eerste twee vreemde vrouwen met een ontredderde buurvrouw achterlatend!

Waarschuwing: laat nooit een vreemde binnen! Vraag gewoon of ze op een andere dag terug willen komen (dát doen ze niet!) en bel met het sociaal wijkteam of zij langs zouden komen voor een gesprek. Vraag altijd naar een legitimatiebewijs.

Denkt u nu niet, dat gebeurt altijd bij een ander, nee: dit is écht pas geleden gebeurd in IJmuiden! Wees maar ónbeleefd, stuur ze weg en roep naar binnen van: “Piet, kom even hier!” en maak die vreemde lui maar bang met uw hulp geroep! De kranten staan er vol mee en tóch gebeurt het elke keer wéér! Hopelijk bent u wéér gewaarschuwd en écht “vertrouw” dan maar niemand, het is niet anders!

Wanneer u een “alarm” heeft, gebruik deze dan óók en druk op de knop, zodat er hulp komt!

Marianne Castien – van Eijk

Agaath Vermast

Een beetje dom

Het is om mij dood voor te schamen maar ik heb mij via mijn smartphone laten oplichten! U zult zich afvragen: o gebeurt dat haar ook? Ja, ook ik, is het antwoord.

Hoe het precies gekomen dat weet ik niet meer. Maar het komt erop neer dat ik een spelletje op mijn telefoon ben gaan doen en iets kon winnen. Achteraf had dit als enig doel om mij, via dat spelletje, te koppelen aan een zogenaamde SMS dienst.
Zonder het te weten heb ik op enig moment op een OK knop gedrukt en daardoor zat ik aan een kostbaar abonnement vast. Ik was een makkelijke prooi, ik had van dit soort service nooit iets gehoord.

Zonder het te weten heb ik op enig moment op een OK knop gedrukt en daardoor zat ik aan een kostbaar abonnement vast. Ik was een makkelijke prooi, ik had van dit soort service nooit iets gehoord.

Gelukkig gaat mijn telefoonmaatschappij Vodafone mij bijna alle kosten terug betalen. Maar ook hebben zij tips gegeven om dit soort oplichting in de toekomst te voorkomen.
Ik wil dit graag met u delen want ik zal zeker niet de enige niet zijn die hierin is getrapt denk ik.

SMS services

  • Het betreft 4 cijferige telefoonnummers waar je mee kan SMSen
  • Door op enig moment tijdens het spelletje op OK te drukken bij deze 4 cijferige nummerreeksen zit je vast aan een abonnement.
  • Laat nooit uw nummer achter op een site waarop of waarmee je iets kunt winnen
  • Ontdekt u kosten op uw rekening die u niet herkent en met name van SMS diensten stuur dan direct de tekst STOP naar het nummer van de betreffende SMS dienst (4 cijfers) 

Meer informatie op: www.payinfo.nl en www.smsgedragscode.nl.  

Agaath Vermast

Terug naar boven

Terug naar  boven